Opis zabytku

Pierwsze wzmianki o kościele w Zagrodnie datowane są na 1318 rok. Wiadomo, że w tamtym okresie był to murowany kościół, dużo mniejszy od dzisiejszego. Po ówczesnym kościele nie zachowały się żadne ślady poza kamienną chrzcielnicą z 1522 roku oraz renesansowymi nagrobkami znajdującymi się w północnej części muru cmentarnego.

Obecna fara wzniesiona została w latach 1789-1792. Zaprojektował ją sławny śląski architekt K.G. Langhans, a wybudował mistrz Mohrenberg z Legnicy. Kształt budowli to grecki krzyż równoramienny, którego dodatkiem (od zachodniej strony) jest wieża. Aby uzyskać wyjątkowy charakter niektóre ze ścian celowo oparte są na liniach krzywych. Także wieża jest unikatowa – posiada wklęsłe ściany oraz wydatne gzymsy.

Wnętrze kościoła utrzymane jest w klasycystycznym stylu – rozległe i jasne. Ołtarz jest typu architektonicznego, tak charakterystycznego dla późnobarokowego stylu. Niezwykle rzadkim zabytkiem jest marmurowa kropielnica z empirowymi (wzorowanymi na sztuce starożytnego Rzymu, Grecji czy Egiptu) ornamentami.

Przechadzając się wokół budowli możemy natknąć się na okazałą późnobarokową kaplicę Reibnitzów z końca XVIII wieku. Mieszane uczucia mogą wzbudzić, wystawione przed kaplicą, dwa betonowe sarkofagi, na których widnieją herby rodowe.
Całe otoczenie kościoła obfituje w szereg epitafiów i nagrobków z końca XIX i początku XX wieku.

Kościół remontowano w 1959 roku, a w latach 1967-1968 przemalowano go wewnątrz, zmieniając charakterystyczny barokowy jasnożółty kolor na sinoszary.

Fara wpisana została w rejestr zabytków 27 marca 2008 roku pod nr A/1051. W rejestrze znajdują się również: przykościelny cmentarz (nr 927/L) oraz kaplica grobowa rodziny Reibnitzów (nr 1932).

Współrzędne obiektu: 51.179464, 15.850149

Galeria zdjęć

Opracowanie i zdjęcia: Fiolinea